قُلُوبِهِمْ ) ( 1 ) نيز به آن ضميمه ساخته ، وظاهر است كه محل عزائم ونيات واخلاص دل است پس رضا به صاحب فعل متعلق است نه فعل ، وبه منبع ومنشأ فعل متعلق است نه به صورت فعل . بالجملة ; حافظ قرآن را ممكن نيست كه در بزرگى صحابه تردد داشته باشد ، اگر چه حديث وروايت را در نظر نيارد ; زيرا كه أكثر قرآن مملو است از تعريف وتوصيف اين جماعت ، وناظرخوانان يك لفظ را از يك آية گوش مىكنند وسياق وسباق آن را چون ياد ندارند غور نمىكنند كه در اينجا چه قيود واقع شده ، وضميمه آن لفظ كدام كدام چيز در نظم قرآن گردانيده‌اند كه تأويل مبطلين وتحريف جاهلين را در آن دخلى نمانده . والله ! كه اگر پدر من غير از حفظ قرآن به من هيچ تعليم نمىكرد از عهده شكر آن بزرگوار عالي مقدار نمىتوانستم برآمد . روح پدرم شاد كه مىگفت به أستاذ * فرزند مرا عشق بياموز دگر هيچ اين همه نعمت حفظ قرآن است كه در هر مشكل ديني به آن رجوع آورده حلّ آن مىكنم ، والحمد لله حمداً كثيراً طيّباً مباركاً فيه ، ومباركاً عليه ، كما يحبّ ربّنا ويرضى ، والصلاة والسلام الأتمّان الأكملان على من بلّغ إلينا القرآن ، وأوضحه بالبيان ، ثمّ على آله وصحبه وأتباعه وورّاثه من العلماء الراسخين خصوصاً مشايخنا

--> 1 . الفتح ( 48 ) : 18 .